Divan

Öz, özle, özlem...

Fincan, kahve, gözlerin

Acı, şarap, dudakların

Mendil, yaş, ağlarım...

Köpük, fal, aşık

Martı, çığlık, uzaktasın

Yasak, elma, yoksun

Çerçeve, resmin, ağlarım

Ayva, sarı, sonbahar...

Çekmece, boş, gitmişsin

Paramparça, ayrılık

Umut, yok, ağlarım...

Gündüz, gece, karanlık

Kırılgan, akşamüstü

Sırrım, aynadan bakar

Kalbim kanar, ağlarım...

Sensizliğe ağlarım...

Düşünürken

Karlar düşer

Soğuk, gri bir odada

Mumun gölgesi yere düşer ağırca.

Elimde buharıyla ısındığım,

Kan rengi bir çayla

Oturuyorum battaniyemin koynunda.

Karlar düşer

Beyazlığın içinde yuvarlanan insanları

Onların heyecanını izlerim penceremden.

Pencereme düşen kar tanesi

Yokluğunu hatırlatır bana,

Kollarımın boşluğunu

Gözyaşımın duraksızlığını...

Karlar düşer

Yanımda olsan şimdi

Sarılsam, ısınsam nefesinle,

Kör olsam,

Renksiz hayatımın

Sıcak toprak rengi hapsetse beni...

Karlar düşer,

Rüzgar hüznümü savurur,

Özlem sıcacık evimde beni soğutur,

Karlar düşer ya,

Düştüklerinde ben gerçekten ağlarım...